07-02-06

Gedaan met ontkennen!

Ik heb het een hele tijd ontkent. Voor mezelf, voor anderen, voor jullie,... Maar ik zal het ooit moeten toegeven en dan is het gemakkelijker om hier te beginnen. 

Ik denk constant aan Jean. Ik krijg een postkaartje van hem waar niets speciaal opstaat, maar ik heb het toch al heel vaak herlezen. Ik hoop dat hij op msn zit zodat we dan een leuke babbel kunnen hebben. Ik vraag me af wat hij aan het doen is op elk moment van de dag, ik dagdroom over leuke dingen die we samen kunnen doen,... Ik word gelukkig als ik aan hem denk.

Maar tegelijkertijd ook niet...

Ik heb nog niet zoveel succes gehad in de liefde. Eigenlijk heb ik nog geen echte serieuze relatie gehad. De jongens waarmee ik gekust heb, kan ik tellen op één hand. De jongens waarmee er meer is gebeurt op één vinger... Maar zo belangrijk vind ik dat aantal eigenlijk niet.  't Gaat er vooral om dat ik niet zo goed weet wat ik moet doen. Ik weet zelfs niet of ik wel echt verliefd ben, want tja ja, hoe voelt dat?

Ik heb een soort van bescherming ingebouwd voor mezelf, om niet gekwetst te worden, denk ik. 'Ben ik wel echt verliefd?' 'Dat zou vast wel overgaan als we elkaar meer zouden zien'. 'Een relatie met hem is toch nooit mogelijk, hij woont te ver, we spreken een andere taal (nie helemaal, maar kom, de moedertaal dan toch), hij voelt vast niet hetzelfde voor mij als ik voor hem,...'

Maar eigenlijk loop ik toch al een tijdje met deze gevoelens rond. En nu begin ik mij af te vragen of ik er toch niet iets mee moet doen. Hij praat vaak met mij op msn en lang ook, dus hij zal mij op zen minst toch wel een toffe vinden, anders zou hij die moeite niet doen hé. Hij probeert naar Antwerpen te komen en vraagt of ik eens naar ginder kom. Nee das eigenlijk ni waar, hij vraagt of 'wij' eens komen, dat wil zeggen ik en 2 vrienden.  Ik wil wel graag gaan (duh), maar die 2 anderen hebben niet echt veel tijd en alleen durf ik ni te gaan. Ik was ooit eens aan het kussen met een jongen (één van die zeldzame keren :-) ) en Jean zag ons staan, die jongen zei toen tegen mij: 'ik denk dat er ene jaloers is' (en daar bedoelde hij vast niet mee dat hij in mijn plaats wilde zijn). Hij heeft ooit eens tegen een vriend van mij gezegd dat hij niet gelooft dat er een hechte vriendschap kan zijn tussen een meisje en een jongen, zonder dat er meer is, dus wat is er dan tussen ons?

Ik vraag met af wat er zal gebeuren als ik het hem zou vertellen. De vriendschap die we nu hebben zou nooit meer hetzelfde zijn. Het is een gok om het hem te vertellen, want als hij niet hetzelfde voelt, wil ik hem niet kwijtraken als vriend. Anderzijds, zoals het nu loopt ben ik wel gelukkig, maar da zou dan ook maar zijn omdat ik 'leef in een droom', want dan verbeeld ik me allerlei dingen die er niet zijn of die nooit werkelijkheid zullen worden.  Dan blijf ik met de twijfels zitten. 'Misschien voelt hij ook wel iets voor mij, het zou kunnen',... Dan blijf ik dromen over 'het zou kunnen', terwijl dat misschien helemaal niet zal kunnen. En dan zou het natuurlijk beter zijn als ik met beide voeten op de grond beland en hem probeer uit mijn hoofd te zetten. Maar dat zou niet gemakkelijk zijn, dat weet ik wel zeker...

Proficiat voor als je tot het einde van mijn verhaal bent geraakt...Tja, ja, voor zo een dingen moet je dan 22 geworden zijn. Ik ben gewoon niet zo goed in dit soort dingen, dus ik weet echt niet wat ik moet doen

 

22:05 Gepost door A-girl | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

emotions from a bleeding heart wel, ik geloof wel in een hechte vriendschap tussen een man een een vrouw, een meisje en een jongen zonder dat er meer is, een diepe vriendschap is echt mogelijk, dat is ook een soort van liefde natuurlijk, zoals die bestaat tussen broer en zus of tussen vrienden van gelijk geslacht enzo hé
alleen is het soms moeilijk die gevoelen ste kaderen, soms verwar je die aanvankelijk met verliefdheid of liefde, gewoon omdat je plots een diepe verbondenheid voelt met een bepaalde persoon...
tijd en ervaring zullen je leren welke gevoelens je hebt, niets forceren, je moet die gevoelens gewoon koesteren.

Gepost door: lord cms | 07-02-06

* Ik ken het gevoel. Zelf zit (zat) ik ook in zo'n gelijkaardige situatie (kben er nog nie helemaal uit) Toffe gast leren kennen, ondertussen beste maatjes geworden en dan kwamen de gevoelens naar boven. Ik weet dat ik hem uit mijn hoofd moet zetten, maar dit is niet zo simpel. Ik heb nog niet de moed gehad om het hem te vertellen, ik weet zelfs niet of ik ooit wel eens mijn stoute schoenen zal aantrekken en hem zeggen wat ik voel.
Ik hoop uit de grond van mijn hart dat jouw verhaal wel zal eindigen met een happy end! Alvast veel succes

Gepost door: Leen | 07-02-06

ik geloof wél dat vriendschap tussen meisje en jongen kan zonder meer... MAAR ik geloof ook dat er uit vriendschap een intense liefde kan groeien... ik en badeendje zijn zo naar elkaar toe gegroeid, dus ik zou zeggen als je veel zo'n kleine "dingen" merkt; go for it :-) Als hij echt een goede vriend is en hij voelt niet hetzelfde voor jou, zal alles toch wel weer goed komen hoor :-)

Gepost door: RedRose | 08-02-06

vragen vraag hem eens hoe hij het ziet dat jullie zoveel kontakt hebben via msn. Of hij nu enkel vriend is, of dat er dan toch meer is aangezien hij enkel hechte vriendschap tussen meisje en jongen niet ziet zonder dat er meer is....

Gepost door: johan | 09-02-06

De commentaren zijn gesloten.